Have a good one!

Hallo hallo hallo!

Het duurde even, maar wat in het vat zit verzuurt niet. Het allerlaatste reisverhaal van onze reis naar Canada. En zeker last but not least, want we hebben echt nog wat leuks gedaan en unieks bezocht in deze laatste dagen!

Woensdag 13 augustus staan we rustig op. Bij het ontbijt zien we geen gekookte eieren liggen, dus vraag ik aan een ober of er toevallig gekookte eieren zijn. Hij antwoordt dat er gisteren gekookte eieren waren omdat ze te weinig gebakken eieren hadden, maar hij kan wel wat gekookte eieren regelen. Top! En zo krijgen we een schaaltje met gekookte eieren. Lekker! Als ik later naar onze tafel loop, hoor ik een man aan dezelfde ober vragen of er gekookte eieren zijn. Zijn antwoord: “Nee.”. Waarop de man zegt dat hij ze toch echt net gezien heeft. Er werd voor ons een exception (uitzondering) gemaakt. Ik vertel het aan Rutger en maak er eggception van. Ik moet zelf heel hard lachen om dit woordgrapje. Verder zijn er vandaag bagels met room en jam en de yoghurt is weer aangevuld. Als onze buik vol is, gaan we naar de suite en pakken we de spullen om naar de auto te gaan.

Iets later dan gepland rijden we weg, maar het is niet heel druk op de weg en zo komen we na anderhalf uur rijden bij de Niagara Falls aan. De autoramen worden nat van de spetters water van de watervallen. We komen bij een parkeerplaats uit en zien dat we $ 36,- moeten betalen… Ja daahaaag, we keren om en rijden een stukje terug naar een parkeerplaats waar het $ 10,- kost. Het is iets verder lopen, maar ondertussen komen we langs een Starbucks waar we een koffiestop en plaspauze houden. Altijd goed! Het is bewolkt, maar wel warm. Als we de straat oversteken zijn daar ineens de Niagara watervallen. Wat een fantastisch gezicht! Wij zijn hier 10 jaar geleden ook geweest, maar het is groter dan in mijn herinnering. Jari schreeuwt het uit van enthousiasme en is zichtbaar onder de indruk. Jolien en Sophie ook, maar ze zijn (gelukkig) iets minder luid dan Jari. Het blijft fascinerend om te zien met hoeveel kracht dat water naar beneden valt en hoeveel water er als kleine druppels in de lucht blijven zweven. Je voelt ook het opstuivende water op je huid.

We hebben bedacht om een boottocht ‘Maid of the mist’ te gaan doen. Ik schrok even van het bedrag dat we moesten aftikken, maar goed… Eigenlijk is het heel simpel; Creditcard voor het pinautomaat houden, met dichte ogen de pincode intypen, kaartjes in ontvangst nemen en in de rij voor de boot gaan staan. Als we aan de beurt zijn, krijgen we allemaal een rode poncho. We trekken ‘m aan en maken een leuke foto. Zo’n foto hebben we in de gang hangen van Rutger en mij 10 jaar geleden en de kinderen herkennen het. [e-1f60a] Omdat het warm is, is de poncho lekker plakkerig. We gaan aan de zijkant van de boot staan zodat de kinderen de watervallen ook kunnen zien. Met dat we wegvaren voel je meteen de wind en golven en worden we al vrij snel nat door het opstuivende water van de Amerikaanse Falls. Als we dicht bij de Canadese Falls komen, worden we echt zeiknat! Jari en Rutger vluchten naar binnen. Sophie, Jolien en ik trotseren deze plensbui en vinden het stiekem wel leuk dat het zoooooo hard regent. Als we zien dat je aan de andere kant van de boot een mooi en droog zicht op de watervallen hebt, gaan we daar naartoe. We maken wat foto’s en gaan daarna weer terug naar de hoosbui. De terugweg hebben we vanaf de achterkant van de boot een mooi uitzicht. Als 5 verzopen katten gaan we van boord. We halen de buggy op, trekken de poncho’s uit en constateren dat we allemaal heel nat zijn. Gelukkig brandt het zonnetje er inmiddels flink op los, dus als we terugkomen bij de auto zijn we weer droog van de watervallen. Dat de Niagara Falls inmiddels over onze rug lopen laten we achterwege.

Om 14:25 uur rijden we richting Kelsey’s in Hamilton. Jari en Jolien bestellen hetzelfde als de vorige keer (pizza met patat en een tosti kaas met patat) en Sophie gaat deze keer voor de spareribs. Rutger bestelt hetzelfde als Sophie en ik neem een burger. Terwijl we zitten te wachten op het eten kijken we naar de sportwedstrijden op tv. De tijd gaat supersnel en het is al 16:25 uur als we richting hotel rijden. We moeten dan nog een dik uur rijden en er staat ook nog wat file. In Canada is het echter zo dat als je met 2 of meer personen in een auto zit, je op een aparte rijbaan mag rijden. En aangezien onze wagen volgeladen is, maken we daar dankbaar gebruik van en zo kunnen we de file grotendeels vermijden. Chill! De kinderen vermaken zich op de achterbank met het boekje met de pen en luisteren naar muziek. Als we om 17:30 uur bij het hotel aankomen, vragen we even hoe laat we morgen kunnen uitchecken. We krijgen te horen dat we tot 12:30 uur op de kamer kunnen blijven. Perfect! We overleggen even wat het plan is en dan ga ik met de kinderen naar het zwembad. Ze moeten toch allemaal onder de douche, dus dan kunnen we ook wel even kort zwemmen. Ze hebben veel plezier met in het water springen en ringen van de bodem duiken. Schoon gedoucht gaan Jari en Jolien meteen het bed in. Wij checken ons in bij de KLM en gaan daarna bij het Visitor Center van Sophie langs om informatie op te vragen over de Niagara Watervallen. Ze heeft goede tips en weet ook dingen te vertellen die leuk zijn voor onze kinderen. Ook krijgen we uitleg over de rode poncho’s. Prachtig dit.

Donderdag 14 augustus zijn we allemaal om 6:37 uur al wakker. Why, tell me why… We blijven nog even rustig liggen tot het 7 uur is. Het ontbijt… poeh, ik ben blij dat dit de laatste keer is dat we dit ontbijtje krijgen. Doe mij maar een ‘Van der Valk-ontbijtje’. Als we het ongezonde ontbijt achter de kiezen hebben, gaan we terug naar de hotelkamer. Terwijl Rutger en Sophie gaan sporten, begin ik met het inpakken van de koffers. Jolien eet in een zeeeeeer rustig tempo haar schaaltje yoghurt op en Jari luistert naar Pluk van de Petteflat. Het inpakken van de koffers gaat best snel en dat terwijl ik eigenlijk alles herpak omdat er een paar grote dingen bij in de koffers moeten. Als Rutger en Sophie terugkomen, heb ik meer dan de helft al ingepakt en op slot. Rutger springt nog even onder de douche en dan leggen we de kinderen nog even op bed. Het wordt een latertje vanavond. We vliegen pas om 22:10 uur. In dat uurtje pakken wij de rest van de spullen in in de woonkamer. De kinderen slapen niet, maar zoals mama altijd zei: ‘Slaap je niet, dan rust je toch.’. Om 12:25 uur checken we uit en gaan we richting auto. Op naar de Lego winkel voor een souvenirtje voor Jari. Op de parkeerplaats eten we nog een lekker chocoladecroissantje en dan gaan we de winkel in. Ook hier zijn weer prachtige bouwwerken en is er veel keuze. Alles wat ze hier verkopen is ook in Nederland te koop, maar uiteindelijk gaat Jari toch voor de Tow Truck. Een grote doos die niet in onze handbagagetassen passen, maar wel binnen het formaat van een handbagagekoffer valt, dus die gaat in de Lego-tas als handbagage mee het vliegtuig in.

We rijden nog even naar de Walmart voor een souvenirtje voor Jolien, maar helaas hebben ze hier niet datgene wat ze zoekt. Jammer! Op naar de Winners. Jolien ziet een pluche eenhoornboekje en is helemaal blij! We rijden terug naar het hotel en stoppen onderweg voor een laatste keer bij de Tim Hortons. Het mooie is dat de kinderen de Tim Hortons eerder spotten dan wij! Nog een lekker bakje koffie om het af te leren. Vlak bij het hotel tanken we de auto vol en daar zijn we in vergelijking met de camper heel snel klaar mee. Rutger brengt met Jari de auto terug naar het verhuurbedrijf en ze zullen met de trein naar het vliegveld komen. Sophie, Jolien en ik blijven in het hotel. Terwijl we op de shuttle wachten schrijf ik in mijn dagboekje en luisteren Sophie en Jolien naar een luisterboek. De shuttle die ons naar het vliegveld zou brengen heeft wat vertraging, maar om 17:20 uur kunnen we eindelijk vertrekken. De chauffeur vraagt zich af waarom ik zoveel bagage heb (5 grote koffers en meerdere losse tassen) aangezien we maar met 3 personen zijn… Op het vliegveld staan Rutger en Jari al te wachten met een bagagekarretje en zo kunnen we linea recta naar de incheckbalie. Deze is nog gesloten. Dat geeft ons de kans om de koffers even te wegen. Rutger zijn koffer blijkt te zwaar, dus we halen er wat spullen uit en stoppen die bij een flightbag in. Check, ook weer voor mekaar!

We gaan in de rij staan en om 18:15 uur kunnen we inchecken. Fijn, dan zijn we snel van onze koffers af en kunnen we door de douane. Dit keer gaat alles zonder problemen door de scan en al snel hebben we alle tassen terug. We lopen naar gate C, maar daar zijn geen eettentjes, dus lopen we terug en sluiten we aan in de rij voor chicken tenders en een burger. Daarna gaan we richting gate. Jolien vermaakt zich in tussentijd erg goed met haar koeienkoffer. Ze gaat op de koffer zitten en rijdt zo naar beneden van een helling af. Daarna rent ze over de horizontale rolband met de koffer achter haar aan slepend, want ze heeft ontdekt dat zodra zij van de band afspringt, de koffer achter haar aan rijdt. Ze heeft veel lol in haar eentje en haar enthousiasme werkt zeer aanstekelijk.

Bij de gate trek ik de kinderen vast een lange broek aan en poets mijn tanden. Rutger en Sophie gaan nog even koffie halen en als ze terug zijn, lees ik de kinderen voor uit de Gorgels. Sinds de keer dat ik ze heb voorgelezen in de shuttle vragen ze elke keer in de trein, auto of shuttle of ik ze wil voorlezen. Ik moet er even weer aan wennen dat we Nederlands om ons heen horen. Als snel komt er iemand van de KLM bij ons met de vraag of we als eerst aan boord willen. Nou, dat hoef je geen 2x te vragen. Dat willen we zeker! En zo lopen we als één van de eersten het vliegtuig in en hebben we al onze spullen al opgeruimd en de kinderen geïnstalleerd voordat de rest van de passagiers het vliegtuig in komen. Heel fijn dit! We zitten bijna achterin het vliegtuig. Sophie en Rutger zitten aan de raamkant, Jolien, ik en Jari in het midden. Wel chill dat daar maar 3 stoelen zijn! Achter ons zit een baby te krijsen. Ik kan het geen huilen noemen. We zijn niet de enige die er last van hebben.

We vertrekken om 22:25 uur en zien de lichtjes van de stad tijdens het opstijgen. De kinderen hebben meer oog voor hun schermpje, maar goed… vanuit het midden is er ook weinig te zien. [e-1f609]De kinderen krijgen al snel te eten. Jari vraagt zich af wat er zo stinkt. Dat blijkt hun pasta te zijn. Jari raakt zijn eten niet aan en Jolien durft het ook niet aan. Ik probeer even een hapje, maar bah! Niet te eten. Als ik later zelf de keuze krijg tussen pasta en kip is de keuze snel gemaakt. Na het eten doe ik de schermpjes van Jari en Jolien uit. Sophie ligt dan al heerlijk tegen Rutger aan te slapen. Jolien en Jari vallen ook snel in slaap en ik doe ook een poging om te slapen. Jolien ligt helemaal opgekruld op haar stoel met haar hoofd op mijn schoot. Wat heerlijk als je nog zo klein bent en opgekruld op een stoel kan liggen. Daar kan je als volwassene alleen maar jaloers op zijn. Ook Jari kruipt lekker tegen me aan tot het ontbijt gebracht wordt. Focaccia met tomaat en kaas. De geur is overweldigend en geen van de kinderen wil ‘m proeven. 45 minuten voordat we gaan landen maken we de kinderen wakker. Als de landing wordt ingezet, kan ik zelf mijn ogen niet open houden en dommel nog even in tot het vliegtuig stil staat. Het is inmiddels vrijdag 15 augustus.

Op Schiphol moeten we een flink eind lopen naar de bagageband. Al snel komen de eerste 4 koffers. Mooi! Dit gaat goed. Dan begint het lange wachten op de koffer van Sophie. Het duurt en het duurt en het duurt… Ik vraag bij de balie of alle koffers op de band liggen en krijg te horen dat we nog minimaal 20 minuten moeten wachten nadat er op het scherm staat dat alle bagage op de band ligt. En zo staan we daar met 3 vermoeide kinderen anderhalf uur te wachten op een koffer die niet komt. Ik ga terug naar de balie en bij navraag blijkt dat de koffer in Toronto helemaal niet is in gescand. Zucht. Dit hadden ze anderhalf uur geleden ook al wel kunnen zien. Nadat we alle gegevens hebben doorgegeven, kunnen we EINDELIJK naar de aankomsthal. Daar staan als verrassing Daniëlle en Jan-Willem met een spandoek op ons te wachten! Leuk!! De kinderen rennen naar ze toe. Dan komt oma (mama) achter een pilaar vandaag en rennen de kinderen daarheen. Dan hebben ze ineens opa (papa) in het vizier en wordt het sprintje doorgetrokken naar papa. Ze hebben heel heel heeeeeeel lang staan wachten op ons!

Rutger en ik zijn toe aan koffie, dus we drinken nog even gezellig wat op Schiphol. Papa, Rutger en Jari gaan met de auto en alle bagage terug naar Broekland. Mama, Daniëlle, Jan-Willem, Sophie, Jolien en ik pakken de trein. Als we tempo maken, kunnen we de trein die over 3 minuten vertrekt redden. Ik vergeet bijna zelf in te checken en ben nog bezig met het kopen van kaartjes voor mama en de kinderen als de conducteur achter me staat. Nog even de app downloaden en dan is alles voor elkaar. Poeh, wat een gestress. In Deventer nemen we afscheid van Daniëlle en Jan-Willem. Ondertussen belt Rutger dat ze in de file staan en op geen stukken na op tijd zijn om ons op het station op te pikken. Ai. Dat is niet handig. Ik bel op goed geluk Elise op met de vraag of ze ons toevallig op kan pikken. Geen probleem! Yes! En zo stappen we op station Wijhe bij Elise in de auto. Op naar huis. Binnen 2 seconden is het alsof we elkaar gisteren nog gezien hebben. Sophie en Jolien willen meteen mee naar de buren om met Evi, Lana en Zoë te spelen. Ook zij spelen verder alsof ze elkaar gisteren nog gezien hebben. Grappig hoe dat werkt. Als Rutger en Jari thuis komen, drinken we met zijn allen nog een drankje in de tuin bij Bart en Elise. Dan is het tijd om naar huis te gaan. Als verrassing staat er kruudmoes in de koelkast. Heerlijk! En dan is de vakantie na 34 dagen echt voorbij!

Het was fijn. Het was mooi. Het was leuk. Het was verrassend. Het was uniek. Het was prachtig.

Het was op sommige momenten uitdagend. Het is moeilijk te omschrijven hoe het was. Maar één ding is zeker. Het is absoluut voor herhaling vatbaar!

Superleuk dat jullie hebben meegelezen en bedankt voor alle reacties!

Voor de laatste keer een fotolink!

https://myalbum.com/album/qFcYeBjE7nNxYM/?invite=a73853fd-9186-4f46-9cb4-20b5c1a5f50d

Zoals ze in Canada zeggen bij het afscheid nemen. Have a good one!

En tot de volgende! [e-1f609]

Liefs,

Rutger, Ceciel, Sophie, Jari en Jolien