Op bezoek bij Max Verstappen.

Hallo allemaal,

Zaterdagochtend 2 augustus worden we wakker op de camping (de parkeerplaats) bij Montréal. Heel eerlijk, ik vind het wel een prima camping. We kunnen douchen in de camper, hebben stroom en water, kunnen dumpen, we hebben aan de achterkant uitzicht op groen, met daarachter een rivier en voor de camper kunnen de kinderen op een klein stukje voetballen. Het voldoet aan wat we er willen. Slapen… Prima dus. De kinderen vinden de camping niet zo leuk, maar na mijn uitleg zijn ze een stuk tevredener met de camping. [e-1f609]

We staan rustig op en om 9:00 uur lopen we naar de boot. De boot vertrekt vanaf de camping. We zitten in Longuille, aan de andere kant van de St. Lawrence River, dus we moeten met de boot naar de stad. Ook hier reizen de kinderen weer gratis. Voor $ 12,- pp hebben Rutger en ik een retourtje te pakken. Het is best fris op de boot, dus we trekken nog even een trui aan. In Old Montréal stappen we uit. Via een mooie straat met oude gebouwen (Place Jacques-Cartier) lopen we naar het Visitor Center. Ons voorwerk is weer uitstekend te noemen, want we krijgen bijna dezelfde dingen aangewezen als we al hadden uitgezocht. Via een fontein naast Hotel de Ville lopen we Rue de Notre Dame in. We maken wat foto’s en dan is het koffietijd. We komen langs ‘Café de Mercanti’. Dat ziet er goed en lekker rustig uit. Het is een Italiaans cafeetje met heerlijke koffie en met vers gebakken brownies en koekjes erbij. Met een goed gevulde buik lopen we naar een kerk ‘Site historique Marguerite-Bourgeoys’. Een mooie, kleine kerk, waarvan het dak later pas echt mooi blijkt te zijn. We lopen door naar de Clock Tower (Tour de l’Horloge) en hebben mooi uitzicht over de sterke stroming in de rivier. Daarna volgt de Marché Bonsecours, een klein marktje. Iets verderop vragen we informatie uit over fietsverhuur omdat we morgen naar het circuit willen.

Inmiddels is het lunchtijd en we komen bij John Michael’s Pub uit. Daar zien we spareribs op het menu staan. We bestellen 4x spareribs en 1x zalm. De ober vraagt of de spareribs voor de kinderen zijn. Yes. Hij adviseert om 1 portie minder te bestellen, want hij denkt dat de kinderen het niet op krijgen. Oké, prima. Het blijkt ook inderdaad genoeg te zijn. [e-1f60a] De kinderen smullen ervan en als ze het op hebben, zien de gezichten van de kinderen er niet uit. Één grote bbq-saus bende. We lopen richting Basilique Notre-Dame de Montréal. Onderweg komen we wat souvenirwinkels en een kerstwinkel tegen. Het is 4 tegen 1 om er naar binnen te gaan. Whoop whoop! Bedankt voor de tip Sis! De Notre-Dame is vast prachtig, maar staat helaas in de steigers, dus kan er geen eerlijk oordeel over geven. We lopen door naar de RESO. Een ondergronds winkelcentrum van 33 km. Kinkt cool toch? Dat vonden wij ook. Bij het Visitor Center waarschuwden ze ons dat het een grote marketingtruc was. En ondanks de eerlijke mening van de medewerker, viel het alsnog tegen. Zonde van de tijd! Maar hé, liever spijt van iets dat je wel gedaan hebt, dan spijt van iets wat je niet gedaan hebt. We kijken nog even in een Indigenous Art Gallery en lopen dan naar de haven terug. Jolien zit inmiddels bij mij op de rug en Jari en Sophie wisselen de huggybuggy af. We willen de dag afsluiten in het reuzenrad, maar de rij is te lang en dan missen we de boot. We lopen terug naar de kade en willen kaartjes kopen. Er staat een lange rij en op het moment dat ik eindelijk kaartjes kan kopen, zijn er nog maar 2 plekken beschikbaar op de boot. Potverdikkeme. We besluiten kaartjes te kopen voor de eerstvolgende boot (een uur later) en weer terug te lopen naar het reuzenrad. En zo sluiten we de dag toch nog af met een rondje in het reuzenrad. De kinderen (en wij) vinden het prachtig. We gaan 60 meter de lucht in en hebben een mooi uitzicht over de stad en het eiland van Max Verstappen.

Dan nemen we de boot terug en zo stappen we 30 minuten later onze camper weer in. Ik heb vandaag bijgehouden hoeveel kilometer we gelopen hebben. We hebben ongemerkt 12 kilometer gelopen vandaag. Geen wonder dat de kinderen zere benen hebben. We springen snel onder de douche, ik lees nog even een verhaaltje voor en dan kruipen de kinderen hun bed in. Met dat Rutger en ik rustig zitten begint het ineens te onweren. Mooi die lichtflitsen! Sophie vindt het wat minder leuk en komt even fijn bij ons zitten. De andere twee slapen door het onweer heen.

Zondag 3 augustus staat in het teken van de Formule 1. We nemen wederom de boot van 9:30 uur en stappen vandaag uit op Ile Sainte-Hélène. Daar is een festival dit weekend, dus op dit eiland kunnen we alleen het gebouw van de Biosphere bekijken. Een enorme dome die doorzichtig is. Via de Pont du Cosmos (brug) lopen we naar Ile Notre-Dame. Het eiland van Max Verstappen. Oftewel het eiland met het Circuit Gilles-Villeneuve. We lopen de brug af en zo staan we ineens op het circuit! We zien tribunes en lopen daar naar toe. We klimmen een trap op en dan zien we het Olympisch Roeibassin. Ik loop nog wat verder en zie dan dat je de tribunes op kunt. Oeh nice! Dat gaan we natuurlijk even doen. Tof om even op te staan en je staat ook echt heel dicht op de baan. Je kunt op dit circuit wandelen, fietsen, skeeleren, autorijden. Leek ons wel tof om dat op de fiets te doen, maar uiteindelijk is het toch de benenwagen geworden. Dat was tijd technisch het meest praktisch. Ik loop naast Jari en we kletsen wat over formule 1.

Dan komen we bij de pitstraat aan en is het tijd voor een pitstop. Op het asfalt is van alles geschreven en er zijn 43 garageboxen. Jari vraagt zich af waarom er 43 boxen zijn als er 10 teams zijn met 2 auto’s en iedereen 2 boxen heeft. Goede vraag. Geen idee! Bij de finishlijn kan je het hokje in waar de man tijdens de race de finishvlag zwaait. Jari vindt het prachtig en Rutger kijkt ook zijn ogen uit. Op de één of andere manier hebben we op dit eiland wifi, dus ik bel mama en zo heeft ze een live rondleiding vanuit het hokje op de finishlijn. We lopen verder en zien de remsporen van afgelopen race op het asfalt. Bij bocht 2 staan ook tribunes. Jari wil heel graag nog een keer op de tribune, dus lopen we erheen. Die zijn afgesloten met een hek(je). We besluiten eroverheen te klimmen, snel een foto te maken en dan weer netjes op het circuit te gaan lopen. Als we helemaal rond zijn, lopen we via de brug terug naar Ile Sainte-Hélène.

Op dit eiland zit het Olympisch zwembad dat werd gebruikt voor de trainingen incl. torenhoge duikplank voor het schoonspringen. Daar gaan wij zwemmen. De opblaasbandjes die we hebben meegenomen zijn niet toegestaan, dus moeten we een zwemvest van het zwembad lenen. Prima. We zwemmen en spelen even in het koude water. Ik wil nog even van de duikplank af. Sophie gaat met me mee. Ze is nog nooit eerder van een duikplank geweest, dus staat op de plank even te kijken naar de diepte. Dat wordt niet gewaardeerd door de badjuf en een fluitconcert met een wijzend vingertje volgt. En zo gaat Sophie het trappetje weer af. Uiteindelijk spring ik nog een paar keer van een hogere duikplank en eerlijk… ik sta er ook even te kijken, maar weet dat twijfelen niet wordt toegestaan, dus springen maar. Sophie en ik willen samen een baantje trekken in het 50 meter bad. Elke baan heeft een lijn ertussen, dus ruim genoeg voor 2 personen. We beginnen te zwemmen en binnen 3 meter hebben we een fluitconcert van een badmeester te pakken. En aangezien alles in het Frans gaat in Montréal, snap ik niet meteen wat hij bedoelt, maar ik ben een snelle leerling en heb geleerd dat een fluitconcert van een badmeester nooit een goed teken is. Uiteindelijk blijkt hij te bedoelen dat je in je eentje in een baan moet en dat het niet is toegestaan om met zijn tweeën te zwemmen. Oh zucht. Laat dan maar zitten. Ik zwem in mijn eentje heen en weer. Poeh, even wennen hoor, de lengte van deze baantjes.

Als we weer naar de boot lopen, moeten we het festivalterrein over. Onder begeleiding worden we teruggebracht naar de boot. We zijn mooi op tijd terug op de camping. Even douchen en dan ga ik lekker pancakes bakken. Als de kinderen in bed liggen, bekijken we onder genot van een drankje en onze nieuwe verslaving chocolade-amandelen de foto’s van Ottawa en Montréal. Het waren 2 prachtige steden. Ze zijn echt niet met elkaar te vergelijken. Ottawa is een dorpse stad met een vriendelijk karakter, waarbij je niet het gevoel hebt dat je in een (hoofd)stad bent. Montréal is een stuk groter en daar hebben we echt maar een klein stukje van gezien. Een groot verschil is de taal. Frans is de voertaal in Montréal. De jongere mensen spreken prima Engels, maar de oudere generatie heeft daar veel meer moeite mee. Sophie vindt Ottawa mooier. Jari heeft voorkeur voor Montréal. Verrassend [e-1f609].

Bij deze nog een fotolink;

https://myalbum.com/album/yxD7JTnmX3e6jN/?invite=0c39d17d-0726-458a-975b-7a3df92e27ca

Fijne dag allemaal!

Liefs vanuit Toronto