Weer een ervaring rijker en dat voor slechts $0,25

Hallo allemaal,

Daar ben ik alweer. [e-1f609] We hebben wifi in het hotel, dus ik kan een mooie slag slaan met foto’s uploaden. De tijd vliegt voorbij en we zijn inmiddels bij de laatste volledige dag in Toronto aanbeland, maar qua reisverhalen ben ik pas op 6 augustus, dus jullie hebben nog een dikke week tegoed als we weer in Nederland zijn.

Woensdag 6 augustus worden we gewekt door Jari en een paar minuten later gaat onze wekker. Waarom we elke dag onze wekker zetten? Meerdere redenen; Het kost ons 2 tot 2,5 uur voordat we van de camping kunnen vertrekken, je wilt nog even lunchen (reken daar ook een uur voor) en als je dan ook nog een paar uur wilt rijden, dan blijft er weinig van de dag over. Daarnaast is Jari eigenlijk 99 van de 100 keer al wakker ruim voor de wekker gaat, dus ook als we geen wekker zouden zetten, zouden we vroeg wakker zijn. Tijdens het ontbijt boeken we een extra nacht in Lakefield en daarmee maken we de definitieve keuze om Emily Provincial Park te skippen en niet naar de rotstekeningen te gaan. Voordat we de camping Ivy Lea verlaten, wil Sophie nog graag een foto maken van het borden naar Ivy sturen. Dat kunnen we regelen. Via de tolbrug rijden we naar de 1.000 Island Tower in Lansdowne. Met een lift gaan we naar boven en via 2 trappen klimmen we naar 130 meter hoogte. We hebben een prachtig uitzicht op de 997 eilanden en op de grens met de staat New York. We zien een Amerikaanse en een Canadese douane. De 2 gebouwen zijn duidelijk verschillend. De Canadese rechttoe rechtaan en wat simpeler, die van Amerika een beetje over de top en supermodern. We gaan terug naar de 1^e verdieping. Daar kijken de kinderen allemaal door zo’n toeristische verrekijker. Dat hebben ze nog nooit eerder gedaan. Wij $ 0,75 armer en de kinderen een ervaring rijker. De minst grote uitgave deze vakantie. [e-1f609] We kijken nog even rond in de giftshop en met wat souvenirs gaan we weer naar de camper. Ik zet koffie en Rutger gaat met Jari en Jolien vrachtwagens spotten. Ik zit op de wc in de camper en hoor ineens TOOOOOOOOEEEET TOEEEEEEEEETTTT en daarna JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA! Oké, er heeft een vrachtwagen naar ze getoeterd. Hahahaha.

Ik stap achter het stuur en rij naar Culligan Water Park. Eens kijken of hier het bad-personeel ons beter gezind is. [e-1f609] Op de patio eten we wat broodjes en ondertussen kan de zonnebrand mooi inchecken. Jari en Rutger beginnen in de 10 meter lange glijbaan. Hij is een meter of 8 hoog en op elk plateau (om de 2 meter) mag 1 persoon staan. Je voelt het plateau schudden en je ziet de glijbaan heen en weer gaan als er iemand af gaat. We hebben Jari netjes een zwemvest aangedaan, maar die blijkt uit te moeten. Altijd handig als je dat komt te weten als je helemaal bovenaan staat. [e-1f609] Ik ben ondertussen met Jolien en Sophie in het ondiepe. Er is ook een duikplank. Daar wil Sophie wel vanaf. Prima, laten we meteen even vragen of Jari ook mag. Ze werken hier met een bandjes systeem. Een rood bandje houdt in dat het kind zo ongeveer aan de hand van de ouders het water in mag. Een geel bandje houdt in dat het kind in de buurt van zijn ouders moet zijn. Jari en Jolien hebben een rood bandje en Sophie een gele. Om het voor ons Nederlanders extra ingewikkeld te maken, gelden er voor de duikplank andere regels en daar worden we weer teruggefloten. Enfin, de regels van de duikplank. Met een rood bandje mag je van de duikplank, mits er een volwassen persoon in het diepe bad is die het kind kan ‘opvangen’. Daar zit geen leeftijdsgrens aan vast, dus Jolien mag dat ook. Dat hoef je Jolien geen 2x te zeggen. Onder een hoop ‘Oohh en Aaah How cute’ springt ze het diepe tegemoet. Met een grote glimlach komt ze bovendrijven en dit keer op keer op keer op keer op keer op …..

Sophie daarentegen moet eerst een groen bandje halen voordat ze zonder zwemvest van de duikplank mag. Ze moet 2 baantjes heen en weer zwemmen en dan krijgt ze naast het gele bandje ook een groen bandje om. Nou kan ze prima zwemmen, maar in een vol bad aangestaard worden terwijl ze opnieuw diploma zwemt, daar past ze voor. Ze moet dus met een zwemvest van de duikplank. Komt ze wel lekker snel weer boven. [e-1f609] Het was in ieder geval een geslaagde middag vol glij- en springplezier en vermaak in de stroomversnelling. Ook daar werd er goed gecontroleerd, er mochten namelijk maar 20 mensen tegelijk de stroomversnelling in. Douchen, omkleden en door!

Via een prachtige route komen we op de camping Bass Cove Family Campground. We worden welkom geheten door een kitscherig, digitaal schreeuwend bord. Dat is dan ook meteen het enige moderne aan deze camping. We rijden langs stacaravans van vaste bewoners. De één mooi, de ander vervallen. We checken in, we MOETEN met contant geld betalen en we worden met een golfkarretje die voor ons uit rijdt naar de plek gebracht. Het lijkt wel of iedereen een golfkarretje heeft, want we hebben minimaal 15 verschillende karretjes voorbij zien rijden. Zelfs de honden worden uitgelaten met behulp van een golfkarretje. Als we de camper op de plek hebben staan, blijkt dat de buis voor het riool te kort is. De enige optie die we nu hebben is om de camper dwars op de plek te zetten.

We hebben portofoons meegenomen om te kunnen communiceren. De kinderen vinden het heel leuk om hier door heen te praten. Jolien is deze keer aan de beurt. Ze zit naast me op de bijrijdersstoel en herhaalt ALLES letterlijk wat Rutger door de portofoon zegt. Ze heeft niet door dat ik alles al hoor. Te grappig. We staan uiteindelijk wel mooi recht. [e-1f609] Ik ga eten koken en daarna is het bedtijd voor de kinderen. Tijdens de afwas heeft Rutger goed nieuws en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat ik morgen geen koffie hoef te zetten. Het slechte nieuws is dat onze plunger (koffiezetapparaat) kapot gegaan is.

Donderdag 7 augustus staan we op zonder koffie. We ontbijten en rijden om 9:00 uur al weg. Lekker op tijd. Met een pont steken we Lake Ontario over en gaan we naar Prince Edward County. We rijden naar Picton voor een look-out met de naam ‘Lake on the Mountain’. We zijn inmiddels hard toe aan koffie, dus bij de welbekende keten stoppen we. Dan snel door naar het National Air Force museum. Daar staan in een loods een paar prachtig gerestaureerde vliegtuigen. Bij binnenkomst zie je de Handley Page Halifax A MK Vll NA 337. Het type zegt natuurlijk niet zoveel, maar het verhaal erachter is wel mooi. In 1945 zag een 16-jarige jongen in Noorwegen een vliegtuig in een meer landen. Dat vliegtuig was een Halifax-bommenwerper van de Royal Air Force. Het stortte neer in het meer, waarbij vijf van de zes bemanningsleden in het koude water omkwamen. Jaren later is de jongen samen met een vriend op zoek gegaan naar het vliegtuig en in 1991 vonden ze deze op een diepte van 250 meter. Uiteindelijk werd de Halifax NA 337 uit het meer gehaald en teruggebracht naar Canada. Daar hebben ze in meer dan 10 jaar tijd het vliegtuig gerestaureerd en die konden we nu bekijken. Wat een imposant vliegtuig!

Er zijn nog veel meer vliegtuigen te zien en er zijn een aantal vliegtuigen waar je ook in mag zitten en pilootje mag spelen. Dat is natuurlijk wel tof. Buiten staan ook nog veel vliegtuigen en we beginnen vol goede moed aan een wandeling langs al deze vliegtuigen, maar het is zo gruwelijk warm, dat we niet alles bekijken. Jari wil bij elk vliegtuig weten of hij in de oorlog meegevochten heeft. Jari heeft zoveel vragen en wij hebben wederom te weinig antwoorden. Ik merk hoeveel je in Nederland dan even Google opent en informatie op zoekt. Inmiddels hebben we het warm en aangezien de welbekende keten Tim Hortons tegenover het museum zit, gaan we daar naar binnen voor een ijskoffie. Leuk detail; Tim Horton heeft in Afganistan op het Kandahar Airfield een locatie geopend voor de Canadese soldaten die daar gelegerd zaten. Ze hebben daar in 5 jaar tijd 2,5 miljoen koppen koffie geserveerd.

Hierna rijden we naar de Walmart voor een nieuwe plunger, want nog een dag beginnen zonder koffie vinden we niet het beste idee van deze reis. Naast de plunger komen we de winkel uit met een knuffel voor Jolien, een set lego voor Jari en een pet voor Sophie. Bedankt Daniëlle en Jan-Willem voor deze leuke souvenirtjes. We rijden snel door naar Presquile Provincial Park. We komen hier vrij laat aan, dus ik besluit om turning bitches te bakken. Wentelteefjes, altijd goed! Daarna is het tijd om te douchen en naar bed te gaan.

Bij deze een fotolink;

https://myalbum.com/album/Mp8sx7HcyoxJsF/?invite=fc7f915f-962c-41d8-9595-6f37301c7fc4

Voor de laatste keer liefs vanuit Toronto! Bij het volgende verhaal zijn we al terug in Nederland. [e-2639]