The retreat is a treat!

Hallo allemaal,

Inmiddels hebben we de New Frontiers Retreat achter de rug. En eerlijk is eerlijk, het was een oase van rust. We kwamen aan op de bestemming en eerlijk gezegd wist ik niet helemaal wat we ervan konden verwachten. We hadden in Nederland wel wat foto’s gezien, maar het werd niet helemaal duidelijk wat voor camping het precies zou zijn. We laten ons verrassen. We komen aan op een erf en het eerste wat we zien zijn allemaal gebruikte spullen. Het leek wel een 2^e handswinkel. We rijden een stukje verder en zien 4 arrensleden staan. Er lopen een paar kippen rond en er staat een gebouw met ‘log barn’ erop. We weten niet helemaal zeker waar we naartoe moeten, maar gelukkig komt Chris naar buiten. Een man met een lange, witte baard en hele vriendelijke ogen. Hij is de eigenaar van de camping en zal ons naar de plek brengen. Top. Die plek ligt nog zo’n 2 kilometer verderop op zijn land (zie foto). We moeten door een weiland, langs een bos. Daar hangt een tak over de weg, dus Chris stapt uit, pakt een zaag en zaagt de tak weg. We kunnen verder. Hobbeldehobbel. Lekker offroad.

En dan is daar ineens de camping. Wat een magnifieke plek! Helemaal achteraan zijn land, grenzend aan een rivier in een oase van rust. We hebben een plek zonder stroom geboekt, want dat scheelde echt ontzettend veel geld, maar omdat het zo warm is en het tot 22:00 uur nog 26 graden blijft, vragen we of we kunnen omboeken. Voor $ 20,- handje contantje kunnen we naar een plek met stroom en water. Top. [e-1f60a] Chris vertelt dat zijn ouders in 1986 het land gekocht hebben en dat het altijd een kinderkamp geweest is. Hij runt het nu samen met zijn broer en ze willen er een camping van maken. Er zijn dus ook nog een hoop spullen van het kinderkamp aanwezig. Naast een klein speeltuintje, zijn er waterfietsen, kano’s en sup-boarden. Hij vertelt dat we deze mogen gebruiken. Zit bij de prijs in. Echt, dit kon niet beter! Ik zie het meteen helemaal voor me! Lekker suppend op het water met een ondergaande zon. Rutger ziet dit in een iets andere vorm voor zich; met een waterfiets of een kano op het water.

We gaan snel eten en kleden ons daarna om. Sophie wil graag met mij op het sup-board en Rutger gaat met Jolien en Jari in de waterfiets. Sophie kiest het paarse sup-board uit, we stappen op en we duwen de waterfiets het water in. Dan blijkt dat de pedalen van de waterfiets geen water wegduwen en Rutger niet vooruit komt. Ik trek hem naar de steiger en we zien een andere waterfiets. Hier zitten alleen geen rugleuningen op en dat is met de kinderen niet zo handig. Het wordt daarom een 3 persoons kano. We gaan het water op en varen een stukje de rivier op. Man man man, wat genieten! Wat een serene stilte. Tot we erachter komen dat er een fantastische echo is. Het is meteen gedaan met de stilte. Jolien roept alle namen en we luisteren naar de echo. Lachen dit. [e-1f60a] De wolken in de lucht zijn prachtig en de zon begint al wat onder te gaan. Tijd om terug te peddelen. Als we weer bij de steiger zijn, gaan Jari en Jolien ook nog even mee op de sup. Dan is het tijd om te douchen. We sluiten de dag af met het ijsje van gisteren en als de kinderen in bed liggen, kijken Rutger en ik naar de sterrenhemel. Er is geen lichtvervuiling, dus er zijn echt heel veel sterren te zien. Hoe romantisch. [e-1f609]

Jolien slaapt vannacht onrustig en beland bij ons in bed. Ze blijft onrustig, dus ik verkas naar het bed bovenin de camper en slaap bij Jari in bed. Om 7:00 uur word ik bruut gewekt door de wekker. Poeh, niet alleen ik heb er moeite mee. Ik smeer brood voor onderweg en Rutger ruimt de bedden op. We maken nog even een korte wandeling over de camping, maar worden vergezeld door heel veel vliegen. Met Chris zijn woorden in ons achterhoofd‘Als je denkt dat er nu veel vliegen zijn, weet dan dat het over een maand nog veel erger is’ lopen we in sneltreinvaart terug naar de camper. Onderweg eten we een broodje en als we in Eganville aankomen, stoppen we bij de supermarkt voor de boodschappen. Daarna rijden we door naar de Bonnechere Caves. We krijgen uitleg over de fossielen die hier gevonden zijn. Deze zijn uit het Ordovician tijdperk en zijn 400 tot 500 miljoen jaren oud. Ruim voordat er dinosaurussen waren. De fossielen en grotten zijn ontdekt omdat er in 1965 een meisje over een steen was gestruikeld. Zij kwam vragen om een verband. De eigenaar is toen meegelopen naar de steen waar ze over gestruikeld was. Hij zag meteen dat het geen limestone was en heeft de steen 4x op de grond gegooid. Toen brak hij in 2 stukken en er kwam een fossiel tevoorschijn.

Daarna mogen we de grotten in. We dalen af via een ladder en het is meteen een stuk koeler. We trekken een trui aan. De gids vertelt vol enthousiasme over hoe de grotten ontdekt zijn en maakt allerlei leuke grapjes tussendoor. We gaan tot 30 meter diep. Er is een spleet tussen 2 muren en daar mogen we zelf doorheen kruipen. Sophie moet hier ook bukken, anders kan ze er niet door. Er ligt wat water op de grond. In de zomer pompen ze het water uit de grotten zodat ze rondleidingen kunnen geven. In de winter zetten ze de pompen uit en dan overwinteren hier duizenden vleermuizen. We vonden het allemaal een mooie en interessante activiteit. De kinderen waren onder de indruk. [e-1f60a] Als we weer boven de grond zijn, is het meteen weer warm. Uit met de trui. Via een grote sinkhole (gat in de grond) rijden we naar het centrum van Eganville. We hebben vanmorgen een lekker taartje gekocht. Waarom? Gewoon omdat het vakantie is? Omdat het woensdag is (marktdag – koffie met gebak bij Hoekman in Raalte)? Om eerlijk te zijn hebben we dit gewoon gekocht omdat het er lekker uitzag en we er zin in hadden. [e-1f609] We zetten er een kopje koffie bij en drinken dit in de camper op. Daarna lopen we de brug over en daar komen we bij het Eganville Centennial Park uit. Daar staat een leuke speeltuin voor de kinderen. Ze gaan even hun gang en dan is het tijd om door te rijden naar Ottawa.

Rutger heeft een mooie toeristische route gezien en al snel steken we de Ottawa River over en komen we in Quebec uit. Het landschap is anders dan in Ontario. Het is wat heuvelachtiger en er zijn veel grote weilanden en op sommige akkers groeit mais. De wegen zijn slecht. We hobbelen alle kanten op in de camper. Het laatste stuk rijden we langs Ottawa en zien we de stad al liggen. Het is veel later als we op de camping aankomen dan we hadden bedacht. We hebben de kinderen beloofd om te gaan zwemmen, dus de tegenvaller is groot als blijkt dat het zwembad gesloten is. Ze moeten wachten tot de inspectie weer geweest is en het water goed heeft gekeurd…. Lullig! We zetten de camper op zijn plek en Rutger gaat daarna met de kinderen naar de speeltuin. Ik doe de was en ga vast eten koken. Na het eten nog even de kinderen onder de douche, in bed stoppen en weer terug naar de was. Uiteindelijk moet de droger 3x aan voordat de was droog is (en dan ben je dus meteen bijna 3 uur verder met 1 wasje). Zucht.

Gelukkig voor ons hebben we wifi op deze camping. Fijn, daar waren we wel even aan toe, want we moeten nog het een en ander uitzoeken. Je gelooft het of niet… Overal op de camping wifi, behalve op onze plek. Nou ja, we hadden bereik tot net buiten de camper en als we heel veel mazzel hadden, hadden we bereik als de telefoon tegen het zijraam aan gedrukt lag. Lullig! Daar konden we dus niks mee. Gelukkig hadden we van de receptie een plattegrond van Ottawa gekregen en een papier waarop stond hoe we met de trein naar het centrum konden. Check, dat gaat wel lukken. Ik had thuis al het een en ander uitgezocht wat er in Ottawa te doen was en we komen er achter dat er een LEGO-winkel in Ottawa is. De kinderen zijn enthousiast en ik heb zelf ook wel zin in een dagje (hoofd)stad! Weer een keer wat anders dan een provinciaals park.

Leuk om jullie reacties te lezen op de vorige berichten. [e-1f60a]

Voor nu nog even een fotolink; https://myalbum.com/album/TuN5cGJxAr967P/?invite=4c2f399d-437d-4d64-9edd-9a60e2484829

Liefs vanaf West Woodlands Island