Hittegolf, koufront en waterpret.

Hallo allemaal,

Ik moest even teruglezen waar ik gebleven was. De tijd vliegt voorbij en we maken best veel mee. Geen dag is hetzelfde om over de nachten nog maar te zwijgen. Waarom zou het in Canada beter zijn dan thuis hè.

Woensdag 16 juli staat Jolien om 5 uur naast ons bed. Ze is haar blinddoek (slaapmasker) en knuffel kwijt. Een hele goede reden voor een 4-jarige om je ouders wakker te maken. De vermiste spullen liggen gewoon naast haar kussen, maar slapen lukt daarna niet meer. Iets na 6 uur zie ik dat Sophie ook al wakker is. Vanuit ons bed achterin de camper zwaai ik naar haar (ze ligt voorin bovenin). Een half uur later zijn Jari en Jolien ook wakker. Laten we er dan maar uit gaan. Eerst maar weer eens een kopje Folgers koffie zetten. Jari ligt onderuitgezakt op de bank naast Rutger. Rutger wil dat hij rechtop gaat zitten en vraagt: “Is dit een bed of een bank?”. Jari: “Een bed.”. Helemaal correct. Het is een bedbank. Hahaha.

We wilden lekker buiten ontbijten, maar helaas waren de vliegen ook vroeg wakker, dus nog voordat we het brood gesmeerd hadden, zaten we alweer in de camper. Na het ontbijt hebben we een korte wandeling gemaakt naar de Maitland Falls. Het was een korte wandeling in de brandende zon. Toen we een trappetje afgingen, kwam de koelte ons al tegemoet. We kwamen uit op een brede rivier die voor een deel leeg was en waar je over de rotsen en door ondiep water kon lopen. Echt fantastisch! De kinderen waren ook zo enthousiast. Superleuk om te zien hoe ze genieten! Ze mochten met hun voeten in het water in geulen die door de stroming gemaakt waren. Ze hadden toen ook meteen door hoe sterk de stroming was. Wat een goed begin van de dag!

Op naar Point Clark waar we een vuurtoren wilden bekijken. We kwamen er een Nederlands-Canadees gezin tegen. Even mee staan kletsen, nog even de speeltuin in en toen weer door. Op naar Kincardine. We hebben de camper bij het strand geparkeerd en zijn via de vuurtoren naar het centrum gelopen. Bij een bank wilden we geld pinnen. Op de één of andere manier kwam er geen geld uit… Hmm… Vreemd. Ik naar binnen en het verhaal uitgelegd. Ze vroegen of het afgeschreven was. Dat wisten we niet, want we hebben hier geen internet. De bank bleek gratis WIFI te hebben. Top! Nadat we gekeken hebben of het afgeschreven was, hebben we meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om de appjes binnen te halen (en te genieten van de airco). Het geld was niet afgeschreven en onder toeziend oog van de behulpzame bankmedewerker probeerden we het nog een keer. Je raadt het al weer mislukt. Tot Rutger ineens de geniale ingeving krijgt en vraagt of we wel hebben ingesteld dat we met de pas in de hele wereld kunnen betalen i.p.v. alleen in Europa. Je raadt het al, dat hadden we niet! Hahahaha. Oeps! 3 maal is scheeprecht en ja hoor! Deze keer kwam er wel geld uit.

Nog even door het centrum gelopen en toen terug naar de camper. Even afkoelen met de voeten in Lake Huron. Het water was best warm! Lake Huron is zo enorm groot. Overal waar je kijkt is water. Het lijkt wel een zee, inclusief golven, maar dan zonder het zoute water. We hadden gelezen dat er ergens een boiler van een stoomboot zou liggen, dus daar zijn we nog even naartoe gereden. Camper aan de kant en wederom lekker met de voeten in het warme zand en in het warme water. Genieten dit!

Onderweg naar de camping in Owen Sound valt Jolien in slaap. Wij maken een stop bij de Mc Donalds voor een ijsje en koffie en rijden dan door naar Harrison Park Campground. We hadden daar een full hook-up verwacht (dan heb je elektriciteit, water en rioolafvoer), maar het bleek alleen water en stroom te zijn. Dus even de opvangtanks legen en weer terug naar de plek. Daar wilden we de elektriciteit aansluiten, maar we hadden een verkeerde stekker meegekregen. Zucht. We wisten dat we een omvormer nodig hadden omdat we een 50 ampère plek geboekt hadden. Die kan je omvormen tot 30 ampère waardoor hij geschikt is voor een camper. Echter hadden we dus de verkeerde stekker meegekregen van het verhuurbedrijf. ZUCHT. Met 31 graden is airco wel erg fijn. Gelukkig konden we er één van de camping lenen! Whoop whoop! Snel terug naar de plek en aansluiten die handel! Airco aan en afkoelen maar.

Het koelde buiten lekker af en er waren geen vliegen en muggen, dus we hebben heerlijk buiten gegeten. Na het avondeten gaan de kinderen naar bed. We wisselen nog een beetje af qua bedden. Vannacht valt Jari in ons bed in slaap en leggen we hem over naar de bank (of het bed… of was het nou een bedbank?). Sophie en Jolien slapen boven de cabine. Het duurde een hele poos voordat ze sliepen.

Zoals ik al zei ‘geen nacht is hetzelfde’. Jari is vannacht 2x uit zijn bed gerold… Ergens tussen 5 en 6 waren de kinderen wakker en hoorde ik Rutger ‘sstttt’ naar ze roepen. Ik ben nog even ingedommeld en toen ik gevoelsmatig 5 minuten weer sliep, kwamen de kinderen bij ons bed dat hun schaapje groen was. Oké first things first. Koffie en bespreken wat we vandaag gaan doen. We wilden een wandeling maken naar de Inglis Falls, maar het regent. Flexibel als we zijn, gooien we de plannen om. We gaan naar het Visitor Center voor informatie, moeten boodschappen doen, we willen de websites updaten en de kinderen willen zwemmen. We rijden naar het centrum van Owen Sound en hebben het idee dat we dicht bij het Visitor Center kunnen parkeren. Rutger parkeert de camper en ik vraag aan een man of we een ‘how do you say that parkeerschijf’ nodig hebben. Het antwoord is nee. We mogen er 2 uur staan en de security rijdt regelmatig langs om te kijken of je er nog staat. Met dat hij weg rijdt, zegt hij dat we aan de achterkant wel wat uit het parkeervak steken. Eh ja… wat wil je dan met een camper van 9,5 meter. Echter zijn de plekken hier best groot, dus we besluiten het erop te gokken.

In het Visitor Center staat de Chi-Cheemaun gebouwd van lego. Supertof! Jari staat gefascineerd te kijken en ook Rutger zijn aandacht gaat uit naar dit bouwsel. Jari ziet dat de lego camper van Jolien in de boot staat. Ik wijs naar de naam van de boot en zeg dat we hier zondag mee gaan varen. Antwoordt Jari: “Je mag het niet aanraken mama!”. Want ja… kijken doe je met je …. We gaan naar de bibliotheek voor internet. Daar heb ik het vorige verhaal geüpload. Het duurde lang, te lang. De kinderen waren er klaar mee en ik had honger. Snel een broodje gesmeerd in de camper en toen naar de liquor store voor wijn en bier. In Canada mogen supermarkten geen alcohol verkopen, dus moesten we naar een aparte winkel. Ik heb met Jari een fles met een mooi etiket uitgekozen. Die bleek uit Australië te komen en ik wilde een lokale wijn, dus dan maar de een na mooiste fles. Jari mocht me helpen door het mandje te tillen. Daarop werd ik aangesproken door een winkelmedewerker die aangaf dat ze wist dat Jari wilde helpen, maar dat het niet toegestaan is dat kinderen een mandje vasthouden waarin alcohol zit. Oké, weer wat geleerd. Nadat Rutger een lekker Canadees biertje uitgekozen heeft, konden we naar de supermarkt. Dat ging sneller dan de vorige keer, maar het blijft een zoektocht. Gezonde dingen zijn heel duur en ook minder op voorraad. Ik had bedacht om krieltjes te eten, maar dit blijkt echt iets Nederlands (Europees?) te zijn. Hier kennen ze dat helemaal niet.

We hadden het plan om te gaan zwemmen, maar het miezert en het is best koud (18 graden). Zo fris dat we er een vest bij aangetrokken hebben. Het is ook niet gauw goed. Eerlijk gezegd was het wel even fijn dat het wat frisser was na de hittegolf van de afgelopen dagen. De kinderen vonden het (gelukkig) te koud om te gaan zwemmen, dus besluiten we om toch de wandeling naar de Inglis Falls te gaan maken. De kinderen met lichte tegenzin, wij hebben er wel zin in een beetje beweging. Wandelschoenen aan, koekjes mee, rugdrager op de rug en gaan. De route was niet heel duidelijk aangegeven, maar dat maakte voor de beleving niks uit. Een prachtige hike over boardwalks, met een brug over een rivier en waarbij we in het bos over rotsen en boomwortels moesten klimmen. Echt een toffe hike. We deden er wel wat langer over dan gedacht en het begon ook nog te miezeren, maar dat mocht de pret niet drukken. Het eindpunt van de hike was echt fantastisch! Wat een mooie waterval. De kinderen waren enorm enthousiast en waren toch ook wel blij dat we deze wandeling gemaakt hebben. Even foto’s maken, koekjes eten en weer terug. Jolien ging de terugweg in een rugdrager. Als een koningin zat ze op mijn rug en vertelde honderduit. Gezellige kletskous. Het pad was wat natter en gladder dan de heenweg, dus af en toe had ik een hand van Rutger nodig. Het ging Jari niet snel genoeg. Hij liep liever vooruit, in zijn eentje op avontuur. Sophie liep naast Rutger en pakt op een gegeven moment een tak van een klein boompje vast terwijl Rutger er onderdoor liep. Rutger werd zeiknat van de regendruppels die in zijn nek vielen. Sophie lag dubbel van het lachen. Hahaha.

Op de camping ben ik gaan koken en hebben de kinderen een filmpje gekeken. Sommige dingen gaan gewoon net als thuis. Net als het feit dat Rutger de afwas doet. [e-1f609] Toen de kinderen in bed lagen (Jari bovenin, de meiden in ons bed), kon de wijn open gemaakt worden. Hij is me eigenlijk te zoet, maar smaakt verder prima. De nacht van donderdag op vrijdag (18 juli) is koud. Ik heb een extra deken gepakt en Jolien kwam vannacht bij ons dat ze het koud had. Rutger heeft ons ijsklontje even opgewarmd en daarna bij Sophie in bed gelegd onder een warme fleecedeken. Om 7 uur kwam Jari bij ons aan bed. Het schaapje was weer groen. Ik lag nog wel lekker eigenlijk, dus heb het opstaan gerekt door ‘ik zie, ik zie wat jij niet ziet’ met Jari te spelen. Terwijl Sophie en Jolien nog lekker lagen te slapen, hebben we Jari zijn bed vast ingeklapt, brood gesmeerd en koffie gezet. We hebben in de camper ontbeten aangezien buiten alles nat was van de regen. Na het ontbijt moest Jari zijn energie eruit. Hij is gaan voetballen op een grasveldje voor de camper. Na 5 minuten zegt Sophie: ‘Er staat een man bij Jari.’. Ik kijk naar buiten en zie aan de houding van Jari al dat hij boos of verdrietig is. Ik ga erheen en hij staat te huilen. Hij was op de vuurkorf gaan staan en was eraf gevallen. Hij durfde niet naar de camper omdat hij bang was dat Rutger zou zeggen ‘We hadden toch gezegd dat je daar niet op mocht gaan staan…’. Na een hoop gepraat, liep Jari toch mee naar de camper. Daar kreeg hij inderdaad de reactie die hij had verwacht. Toch fijn dat we zo voorspelbaar zijn. Haha.

Toen iedereen klaar was, ben ik met de kinderen naar de speeltuin gegaan. Rutger heeft de camper aan kant gemaakt en gezorgd dat die klaar voor vertrek was. De kinderen hebben fijn zitten spelen terwijl ik heb opgezocht wat we onderweg konden bekijken. In een deel van het park was wifi. Handig! We moesten de omvormer nog terugbrengen, maar de balie was pas om 12 uur open, dus moesten we even wachten. We hebben een korte wandeling door het park gemaakt en zijn daarna naar Tim Hortons gereden. Koffie met wat lekkers voor onderweg gehaald. Jari een heerlijk croissantje, Sophie een donut met spikkels en Jolien een Celebrate Canada donut (een donut met roze hagelslagjes). Ik heb een stuk gereden met Sophie naast me. Gezellig! We rijden de route langs de kust omdat we denken dat dat mooier is dan de snelweg en dat was ook zeker zo. Prachtig uitzicht over Colpoys Bay. Een paar kilometer verder zijn we gestopt bij Georgian Bay. Daar zijn we met de voeten het water in gegaan. Dit water is een heel stuk kouder dan Lake Huron, maar daar waren we al voor gewaarschuwd. Het grappige is dat de kinderen zulke ogenschijnlijk simpele stops heel leuk vinden. Even met de voeten het meer in.

Op de camping in Tobermory hebben we de camper op de plek gezet en hebben we meteen de zwemspullen gepakt. Het is prachtig weer en er is een zwembad en een splash pad op de camping. Lekker in het zwembad gespeeld. Een goede afsluiter van de dag. [e-1f60a] We blijven hier 2 nachten staan en pakken dan de boot naar Providence Bay.

Ik voeg nog wat foto’s toe. Dat zegt altijd meer dan 3 getypte A4-tjes.

Liefs van ons vanuit Tobermory