Manitoulin Island wat was je prachtig & veelzijdig

Hallo allemaal!

Vanuit Sudbury een 2^e verhaal. Ik wil jullie natuurlijk niet te lang in spanning laten na die enorm spannende cliffhanger ‘Is (de camping op) Povidence Bay een goede keuze van Sophie geweest?’. Om maar meteen met de deur in huis te vallen. Ja, het was een goede keuze. Een hele goede keuze zelfs. We hebben allemaal genoten. Ieder op zijn of haar eigen manier. De één van het weer, de ander van de sfeer, weer een ander van het strand en het meer.

We reden zondag 20 juli vanaf de boot naar de camping. Een verrassend mooie route met een heel ander landschap dan bij Tobermory. We zijn te vroeg om in te checken, dus besluiten we meteen door te rijden naar het strand. We parkeren de camper dichtbij het strand, we eten wat fruit en daarna kleden we ons om. Nog even insmeren en dan zijn we klaar om te gaan. Nou ja… we… wij wel, Jolien niet. Jolien presteert het om in een recordtijd van 1:15 uur een appel op te eten. Waarom zou het in Canada sneller gaan dan in Nederland hè? Ik ga met Sophie en Jari vast naar het strand. Rutger blijft in de camper en werkt rustig zijn reisverslagen bij.

Terwijl ik het luchtbed en zwemband opblaas, spelen Sophie en Jari in het klimtoestel op het strand. Dit klimtoestel zag Sophie op de website en toen was de keuze gemaakt; Hier moesten en zouden we naar toe. Ik snap wel dat dit haar fantastisch leek, maar oordeel zelf. We gaan Lake Huron in (juist ja, dat warme meer van een paar verslagen terug) en het is net als het Wijhese zwembad. Als je in je hoofd hebt dat het water warm is, dan valt het bij de eerste aanraking altijd tegen. Hier dus ook. Brr. Best fris! Maar we laten ons niet kennen, we gaan maar gewoon in en als je er eenmaal doorheen bent, is het eigenlijk heel lekker. Lekker zonnetje erbij. Genieten maar. We zijn al een hele poos in het water, op het strand en met zand aan het spelen als Jolien na bijna anderhalf uur vrolijk het strand komt opgerend. Ook zij gaat meteen mee het water in. Jolien zit in de band en Sophie en Jari hangen aan het luchtbed of andersom. Dat maakt ze niks uit, zolang ik ze maar door het water ren en zij zich goed vasthouden. We vermaken ons prima. Als we het water uitgaan, hebben we het toch best fris. Jolien zit te klappertanden. Nog even warm worden op het speeltoestel in de zon en dan gaan we naar de camper. Die staat geparkeerd bij een gebouwtje met een prachtige muurschildering. We besluiten even binnen te kijken. Het is een cafeetje waar ook lokale kunst en producten verkocht worden. Hier gaan we op een ander moment nog een keer kijken.

Op de camping aangekomen checken we in en lenen we een 20 ampère stekker, want op deze camping was alleen nog plek op de ‘Sunny Circle’. Als Rutger de stroom wil aansluiten, blijkt dat we zo’n stekker meegekregen hebben van het verhuurbedrijf. We brengen de stekker meteen terug en halen wat hout voor een kampvuur. Voor de camper eten de kinderen een ijsje, ik ga eten koken en Sophie gaat vast onder de douche. Na het eten gaan de andere 2 onder de douche en proberen we het kampvuur aan te krijgen. Helaas is het hout niet van de kwaliteit die we van papa gewend zijn (goed droog en aanmaakhoutjes erbij), dus na een half uur ploeteren geven we het op. Geen marshmallows op een kampvuur vandaag.

Het is een koude nacht. We pakken er zelfs een extra deken bij. Als ik wakker word is het gevoelsmatig laat. Ik kijk op mijn horloge. 7:28 uur geeft hij aan. We wilden een beetje op tijd opstaan en aangezien Jari altijd voor 7 uur wakker is, hebben we geen wekker gezet. Vandaag slaapt hij uit tot 7:17 uur! Na het ontbijt ruimen we alles op en gaan we naar de ‘Cup and Saucer Trail’. Het is een hike van 4 km waarbij je een uitstapje kunt maken naar de ‘Adventure Trail’ die 500 meter lang is. De hike begint meteen vanaf de parkeerplaats met een oneffen pad, boomwortels en grote rotsen. We komen ladders tegen om de hoge rotsen te beklimmen. Echt te gaaf. De kinderen vinden het ook echt fantastisch. Als we bij de afslag naar de ‘Adventure Trail’ komen, vragen we aan een man of het te doen is met kinderen. Zijn antwoord ‘Als ze van een uitdaging houden wel. Het zijn vooral veel trappen.’ We vragen de kinderen wat ze willen en ze zijn unaniem in hun keuze. We besluiten het erop te gokken. Na 3 stappen komen we er al achter dat het een Adventure trail is met een moeilijkheidsgraad van 5 van 5. We moeten via enorme rotsblokken naar beneden en ja als je het optimistisch bekijkt kan je er een soort van trappetje in zien, maar dan moet je wel een grote fantasie hebben. We geven de kinderen continue een hand. We moeten met ladders omhoog, onder boomstammen door, onder overstekende rotsen en op handen en knieën kruipen we onder een rots door. De tassen moeten zelfs van de rug, anders past het niet. Wat is dit gaaf. De kinderen vinden het heel erg tof en doen het supergoed. Knap hoe ze de rotsen trotseren. Via een ladder komen we weer op het normale pas. Man, man, man, het was echt FANTASTISCH!

We lopen door naar een look-out. We staan op een plateau met een prachtig uitzicht! We kunnen de hele omgeving zien en zien meerdere meren. Dit was de hike echt meer dan waard. We zijn onderweg gewaarschuwd dat er ‘Poison Ivy’ staat en ook hier attendeert een man ons erop. Wij kennen de plant niet en een man laat zien welke plant het is. Rutger vertelt hem dat we dit plantje in Nederland niet kennen. Daarop antwoordt de man dat hij ook niet snapt waarom zij het wel hebben. Haha. We lopen 200 meter verder naar de 2^e look-out en waar wij zeggen ‘Oooh echt zo mooi dit!’ zegt Jari: “Dit hebben we toch al gezien. Het is hetzelfde uitzicht als net.”. Hahahaha, ja zo kan je het ook bekijken inderdaad. Vanaf hier hebben we zicht op de steengroeve. We hoorden al een hele poos een brommend geluid, maar nu weten we waar het vandaan komt. We eten even een broodje, Jolien gaat in de rugdrager en dan lopen we terug naar de camper. De terugweg gaat sneller, maar blijft een uitdaging met de hoge rotsblokken en ladders. Sophie en Jari krijgen zere benen. Dat is niet zo gek, want uiteindelijk zijn we 2:28 uur aan het hiken geweest en hebben we 5,3 km afgelegd.

Het is dan ook al later dan we hadden verwacht en in overleg met de kinderen gooien we het programma om. We gaan terug naar Providence Bay. Bij Lake Huron Fish[e-38]Chips bestellen we (je raadt het nooit) fish [e-38] chips en chicken [e-38] chips. Jolien bestelt in haar beste Engels een Cola. De verkoopster vindt het prachtig. We wachten rustig tot de bestelling komt. Oude klassiekers op de achtergrond, een koud blikje drinken in de hand, prachtig weer en goed gezelschap. Beter dan dit gaat het niet worden.

Daarna gaan we nog even naar het strand. Het is fris, maar gelukkig schijnt de zon. Ik ren de kinderen weer heen en weer door het water terwijl ze op het luchtbedje en de luchtband zitten. Rutger blijft in het kader van ‘een vis moet zwemmen, niet ik’ op de kant zitten. Als we het fris krijgen, gaan we het water uit. Even een droog shirt aan en nog even spelen op het klimtoestel. Jari, Sophie en Jolien rennen achter de meeuwen aan en jagen ze met een hoop geschreeuw weg. Op de camping douchen de kinderen in de camper (echt heel fijn zo’n douche in de camper!) en als ze in bed liggen gaan wij bezig met het reisverslag en ik maak een puzzel in mijn puzzelboekje.

Dinsdag 22 juli worden we om 7:00 uur gewekt door de wekker. Het is nog stil in de camper, al is Jari al wel wakker. Na het ontbijt loop ik met de kinderen over een boardwalk naar het strand terwijl Rutger de camper klaar maakt voor vertrek. Sophie leert wat Engelse zinnen zodat ze aan een meisje kan vragen of ze met haar wil spelen. Ze vindt het spannend om te vragen, maar doet het wel en zo heeft ze ineens iemand om mee te spelen. Topper! Als Rutger komt gaan we naar het cafeetje waar we 2 dagen geleden ook al even waren. We kijken rond, halen koffie en gaan dan op weg naar Gore Bay. De kinderen vinden het een grappige naam ‘gore baai’. In Gore Bay stoppen we bij een haven en in een boekwinkeltje vragen we waar de look-out is. Die blijkt aan de andere kant van de baai te zijn. Ik zie Agnes Street op de kaart zijn. Daar moeten we natuurlijk even een foto van maken. Jolien bedenkt ineens ‘Hé, zo heet mijn oma ook!’.

We maken een korte stop bij de look-out, smeren een broodje en rijden dan naar de Bridal Veil Falls. Op de parkeerplaats valt Sophie met een dikke schaafplek tot gevolg. Au. We lopen naar de watervallen, bekijken het kaartje en vragen ons af waar de watervallen precies zijn. Het is niet helemaal duidelijk welke wandelroute we moeten nemen. Dan zegt Jari ineens: “Ik heb ze al gezien.”. Blijken we er op 3 meter vanaf te staan. We nemen de trap naar beneden en komen onderaan de waterval uit. Het is deels ondiep, dus gaan we met onze Teva’s door het water naar een eilandje van stenen. Daar lopen we het water in richting de waterval. Je kunt er ook achter klimmen en zwemmen, maar dat doen we niet aangezien we nog 168 kilometer moeten rijden. We houden het bij pootje baden.

We rijden langs de hike van gisteren en in Little Current verlaten we Manitoulin Island via de ‘Heritage Swing Bridge’. Manitoulin Island, wat was je prachtig. We hebben genoten van de superrelaxte sfeer en hebben echt een vakantiegevoel gehad. Bij Whitefish Falls maken we een korte stop. Als we door Espanola komen, voelt het alsof we in de bewoonde wereld komen. De drukte heb ik niet gemist. Het was een lange rit vandaag, maar de kinderen hebben zich goed vermaakt met lezen, kleuren, muziek luisteren en het boekje met de pen. Ze vonden het eigenlijk wel fijn om zo lang te rijden en heel eerlijk vond ik het ook wel even fijn zo’n lange rij dag. Ik ben begonnen in een leesboek en heb onderweg genoten van het uitzicht.

Ik sluit het verhaal af met wat feitjes. We waren dus in Providence Bay en dat ligt op Manitoulin Island. Manitoulin Island is groter dan Luxeburg en ligt in een meer. Het is het grootste eiland in een meer ter wereld en heeft een oppervlakte van 2.722 km2. We keken bij onze hike uit op Lake Manitou, het grootste meer op Manitoulin Island. Het is het grootste meer op een eiland ter wereld. Het is 104 km2 groot. Volgen jullie het nog? Zo niet, wellicht kan google maps het iets verduidelijken.

In het kader van ‘een foto zegt meer dan 1000 woorden’ nog even een fotolink: https://myalbum.com/album/mtKcoWaFfET2Je/?invite=778cb709-9799-47e3-9195-562eb920cbde

Leuk om jullie reacties te lezen! Tot de volgende en veel plezier op het Broeklanderfeest als je gaat!

Liefs vanuit Sudbury