It's Bloody .....

Hallo allemaal,

De eerste kilometers zitten erop! Nadat we maandag 14 juli opgepikt werden, reden we naar het camperverhuurbedrijf. Ze hadden aan de telefoon verteld dat tegen de tijd dat wij er zouden zijn, de meeste mensen al weg zouden zijn. Klinkt goed in theorie. De praktijk leerde ons dat we 3 uur zaten te wachten voor we aan de beurt waren. De kinderen hadden het na 5 uur wachten wel gezien en eerlijk gezegd ik ook. Maaaaaaarrrrr eindelijk was het dan zo ver! We konden de camper in. Alle koffers ingeladen en op naar de supermarkt. In de Wallmart zat een Mc Donalds en aangezien het inmiddels 16:15 uur was en we na het ontbijt alleen nog maar een croissantje hadden gehad, ging de burger met patat er bij ons allemaal wel in.

Met volle maag gingen we de supermarkt in. De Wallmart is een enorme supermarkt waar ze naast eten ook kleren, spelletjes, fietsen en tuinartikelen verkopen. We moesten natuurlijk gewoon boodschappen doen en ook de koffie kon niet ontbreken. De kinderen zagen daar ineens een bus met ‘Folgers’ koffie. Ze vonden het vet grappig en natuurlijk moest die in het karretje. Ik had even verdrongen dat de boodschappen in Canada een stuk duurder zijn dan in Nederland. 200 Dollar armer en een half volle kar verlieten we de winkel. We moesten het karretje nog even naar binnen terugbrengen en met een Mc Sunday (op maandag) verliet ik de Wallmart. Op naar de camping! Daar kwamen we om 20:00 uur pas aan. Veel later dan we hadden verwacht. We hebben vandaag 6 uur ‘wachttijd’ gehad. Daar hadden we niet op gerekend. Bij de camping aangekomen, bleek dat de gate die we moesten hebben gesloten was en we naar de hoofdingang moesten. Daar ingecheckt en weer terug naar de andere gate. Om 20:20 uur stonden we eindeljik op onze plek. We hadden deze plek uitgekozen omdat er een speeltuintje in de achtertuin zat, dus dat was top. De kinderen konden nog even lekker spelen uitrazen voor ze naar bed gingen. Om 22:00 uur lagen de kinderen eindelijk op 1 oor en een half uur later bekeek ook ik de binnenkant van mijn ogen.

Dinsdag werd ik om 5:00 uur wakker gemaakt door Sophie die een bloedneus had. Jari was op dat moment ook al wakker. Ik heb nog even gedommeld tot 6:37 en daarna was ik er wel klaar mee. Jari en ik hebben ons zachtjes aangekleed en zijn even naar buiten gegaan. Ondertussen was ook Sophie wakker geworden. Sophie en Jari zijn naar het speeltuintje gegaan en hebben in het bos gespeeld. We hebben Jolien lekker laten slapen. Even rustig opstarten met een kopje koffie en ontbijt. We kregen gezelschap van een paar eekhoorns en 2 babymusjes die nog niet konden vliegen. Toen Jolien om 9 uur wakker werd, kon ze meteen ontbijten en een uur later begonnen we aan de 1^e wandeling van deze reis. Zin in!

Na 3 meter hadden we al meteen gezelschap van muggen en vliegen… Fijn. Not. De wandeling zelf was wel echt mooi. We liepen langs een gorge (diepe kloof) die we ook moesten oversteken. Vanaf de brug hadden we prachtig uitzicht. De kinderen vonden het ook prachtig. Ook vanaf een uitzichtpunt hadden we mooi uitzicht op de rivier onderin de vallei. We zijn doorgelopen naar ‘Hole in the rock’ en de naam zegt het al; het is een gat in de rots. Via een trappetje konden we door de rots naar beneden. In de rots was het meteen een stuk koeler. Dat was wel lekker. De terugweg hebben we deels een andere route genomen die wat vlakker was. Het was een mooie hike door het bos, over dikke boomwortels, uitzicht op de vallei en als hoogtepunt het gat in de rots.

In de camper hebben de kinderen een banaantje gegeten en toen was het gaan met die banaan! Op naar de Kissing Bridge in West Monrose. Een mooie, roodgeschilderde houten brug uit 1911. De brug was afgelopen maanden opgeknapt en zag er echt prachtig uit. Ook de binnenkant vond ik echt tof om te zien. Terwijl wij de brug overstaken, werden we gepasseerd door auto’s. Aan de overkant hebben we even van het uitzicht genoten en toen we terugliepen, kwam ons een paard en wagen tegemoet rijden. In dit gebied wonen veel Menonieten die en traditionele levenswijze aanhouden. Dat was voor mij één van de redenen om naar deze plaatsen te gaan. Het leek me gewoon tof om te zien. We zijn via Elmira naar St Jacobs gegaan. Onderweg passeerden ons meerdere paard en wagens met mensen in klederdracht in soms prachtige kleuren. Dat laatste had ik dan weer niet verwacht. Er is zelfs een stuk van de weg speciaal voor paard en wagen, net als bij ons het fietspad. In St Jacobs zijn we naar de Farmers Market gegaan. Een grote markt waar echt van alles te koop is. Van sierraden tot worst, van schilderijen tot koffie. We hebben een rondje gelopen en wat lekkere dingen gekocht en buiten opgegeten. Zo hebben we een bearclaw gekocht, dat lijkt een beetje op een appelflap met veel kaneel in de vorm van een berenklauw. Nog even koffie gekocht en toen snel terug naar de airco in de camper. Op naar mijn eerste kilometers achter het stuur.

Eerst zat Rutger nog even naast me zodat hij me wat wegwijs kon maken. Een bakbeest van 9,5 meter is toch wat anders dan mijn peugeootje thuis. Al snel kwam Jari naar me zitten. Gezellig. Hij was lekker aan het puzzelen en al snel begon hij een liedje te zingen. ‘Laat de kam in je haar …. ‘ Ik goed luisteren…‘Laat de kam in je haar… ‘ Het liedje is ‘Laat de zon in je hart…’ Hij heeft het niet van een vreemde om de verkeerde tekst te zingen. Na dik een uur kwamen we op de camping aan. Een mooie grote plek, met uitzicht op de speeltuin en heel veel zon…. Maar… morgenochtend staan we in de schaduw. Ik stap de camper uit en wat een vliegen… Echt ik bleef maar slaan. Ik wou Rutger helpen om de camper op zijn plek te zetten, maar door al het gewapper met mijn handen om de vliegen weg te houden, snapte hij er niks van. Nee, just kidding. Alleen dat laatste dan, die vliegen waren er helaas echt. De kinderen rennen meteen het bos in en komen met grote veren en wat afval terug. Eh, oke. Laten we het positief bekijken; ‘Harstikke fijn dat ze de natuur willen schoonhouden.’.

Dan is het alweer tijd om eten te koken en de koffers eindelijk uit te pakken en de camper in te richten. Ik had verwacht dat we ruimte tekort zouden hebben, maar eerlijk gezegd hebben we best veel ruimte over. Na het eten gaan de kinderen nog heel even spelen terwijl ik de douchespullen pak. Klopt ineens Jolien op de deur ‘Jari heeft een bloedneus!!’. En niet zo’n kleintje ook! We gaan op weg naar de douche. Ik ben er vanmiddag al geweest met Jolien, dus zij wil de weg wijzen. Parmantig loopt ze voorop om ons instructies te geven waar we naartoe moeten. Haha, dametje! Als de kinderen in bed liggen is het tijd om de dag voor morgen te bespreken en onze verhalen te schrijven/typen. Ik merk echt wel dat ik moe ben en bij de kinderen merken we dat met vlagen ook, maar het valt me echt heel erg mee hoe we met de jetlag omgaan.

Het verhaal wordt alweer bloody lang, dus onze belevenissen van vandaag (woensdag) komen in een ander verhaal. We hebben vrijwel geen wifi. Dat is eigenlijk heel fijn en ik mis het absoluut niet, maar voor het updaten van de site is het wel onhandig. Ik probeer nog even wat foto’s te uploaden zodat ze meteen onderaan dit verhaal komen. Of dat lukt merk je vanzelf. En anders volgt er een fotolink. De foto’s staan niet op chronologische volgorde. Dat heeft er mee te maken dat een deel met de camera gemaakt is en een deel met mijn telefoon.

Tot de volgende!

Groetjes vanuit Owen Sound!