Canabis Bay en Lake of two Rivers campground

Hallo allemaal,

Het heeft even geduurd, maar eindelijk weer een verhaal! Ik begreep dat een aantal van jullie hier met smart op zaten te wachten. [e-1f609] Zaterdag 26 juli reden we Algonquin Provincial Park binnen en bij de West Gate stoppen we bij het Visitor Center. We krijgen een informatiekrantje mee en we kijken nog even het winkeltje rond. Ik zie echt te gekke schilderijtjes staan en besluit ze te kopen. Ben er blij mee! Daarna rijden we door naar Canisbay Campground. Op de één of andere manier moet ik door de regelmatige geur van Hollande groente denken aan Canabis Bay. Hier installeren we de camper en gaan we lekker buiten eten. Ondertussen steekt Rutger het kampvuur aan en zo kunnen we EINDELIJK marshmallows roosteren. Leuk en gezellig zo. We hebben deze nacht geen stroom, dus de airco kan niet aan. De warmte blijft daardoor in de camper hangen en de kinderen kunnen niet slapen. Een mooi moment om ze te vragen wat ze tot nu toe het leukst vinden.

De top 3 van de kinderen:

1. Marshmallows roosteren

2. Veel zwemmen / met de voeten in het water

3. Uit eten / naar de Mc Donalds

Nadat ze begrepen hadden dat het over de hele vakantie ging, werd de top 3 anders.

1. Providence Bay

2. Adventure Park

3. Zwemmen / Marshmallows roosteren (daar kwamen ze niet helemaal uit met zijn drieën.)

Zondag 27 juli hebben we allemaal moeite met opstaan. Door de warmte was het voor ons allemaal een te korte nacht. Na het ontbijt springen we even onder de douche en als we teruglopen naar de plek horen we ineens in het Nederlands: ‘Hé, Nederlands, dat heb ik nog niet zo vaak gehoord!’. Dat geldt ook voor ons. Als we het al horen, dan is het Engels-Nederlands van Canadese Nederlanders die het van hun (groot)ouders hebben geleerd. We raken even aan de praat. Voor de kinderen is het heel leuk, want zij kunnen echt even wat vertellen en meepraten. Ze willen dus ook echt van alles vertellen over de camper en wie waar slaapt en wat we allemaal al gedaan hebben in Canada. We gaan naar de Algonquin Art Gallery en daar hangen echt prachtige schilderijen. Onze favoriet kost $ 5.100 excl. tax. Das net iets teveel. [e-1f609]We rijden door naar het Visitor Center. Daar hebben ze namelijk wifi en er is een prachtig museum met een heel verhaal over het ontstaan van het park en vol opgezette dieren die in het park leven. Echt tof om te zien. Ik loop hier een rondje met de kinderen terwijl Rutger op de wifi zit.

We rijden door naar de ‘Lake of two rivers’ camping en we moeten eerst even dumpen. Zit er geen dumpingstation op de camping. Kakzooi. We moeten 8 km terugrijden naar het centrale dumpingstation. Daarna kunnen we de camper parkeren op echt een enorme plek. Zonder te overdrijven denk ik dat de camper er met gemak 5x kan staan. De kinderen en ik gaan naar het meer om te zwemmen en Rutger blijft op de camping. We gaan het water in en al snel gaat Jari op het strand graven. Wij blijven in het water en doen met zijn drieën een wedstrijdje wie het snelst vanaf het strand het water in kan rennen en naar de lijn kan zwemmen. Je snapt dat ik de grote verliezer was. [e-1f609] Op de camping willen we gaan douchen, maar er staat een wachtrij. Dan gaan we eerst wel eten. We verplaatsen de picknicktafel en eten lekker buiten. [e-1f60a] Na het eten even onder de douche en omdat we op welgeteld op 15 meter van het douchegebouw afstaan, gaan de kinderen in zwemkleding en handdoek terug en kleden we ons in de camper om i.p.v. in het klamme douchehokje.

Maandag 28 juli worden we gewekt door Jari en Jolien. Ze komen even bij ons in bed liggen, zodat we rustig wakker kunnen worden. We maken Sophie wakker en na het ontbijt (met natuurlijk koffie) lopen we via de Two Rivers Store naar het begin van de Two Rivers Trail. Een wandeling van 2,1 km naar een steile klif. We sprayen ons in tegen de muggen en klimmen stukje bij beetje omhoog. Dit gaat mooi! Vanaf het hoogste punt hebben we uitzicht op een riviertje en het is inderdaad diep. We lopen terug naar de camping. We moeten een stukje langs de weg lopen en dan komt er een vrachtwagen aan. Rutger wijst ‘m Jari aan en Jari doet de ‘toeterbeweging’. De vrachtwagen toetert en Jari schreeuwt het uit van enthousiasme. Echt een fantastisch filmpje. Haha!

Op de camping is het tijd voor koffie met wat lekkers en ondertussen draait er weer een wasje. Ik smeer brood en gooi een deel van de was in de droger. Daarna is het weer tijd om naar het strand te gaan. Rutger blijft op de camping om de was te doen en de camper schoon te maken. We picknicken op het strand en gaan daarna het water in. De kinderen vermaken zich met het luchtbed en de zwemband. Het is echt warm vandaag, maar doordat we in het water zitten, hebben we dat echt niet door. Als Rutger bij het meer aankomt, heeft hij het bloedheet, terwijl Jolien zit te klappertanden, maar uit het water willen ho maar. We wikkelen Jolien in een dubbele handdoek en lopen dan (in de hitte) naar de camper terug. Even douchen en de zwemkleding wassen en dan naar Lake Two Rivers Store and restaurant. We kijken even rond in het winkeltje en het is er net zo heet als buiten. Dan naar het restaurant om eten te bestellen. We gaan elk voor een burger. Ik kies de Elk Burger en Rutger gaat voor de Bison Burger. Jari bestelt een pepperoni pizza en Sophie en Jolien houden het bij patat. Het eten valt wat tegen, maar we hebben van meerdere mensen goede verhalen gehoord over de ijsjes, dus dat moeten we zeker nog even proberen. 1 bolletje kost $ 5,49, 2 bolletjes kosten $ 6,79. Dan is de keuze natuurlijk meteen gemaakt. Iedereen 2 bolletjes. Nou en wat voor bolletjes… Die bolletjes zijn 2x zo groot als je in Nederland krijgt. Lekker, maar veel te veel! Alleen Rutger krijgt ‘m op. Wij zetten het bakje in de vriezer. Hebben we morgen lekker weer ijs. [e-1f60a]

Dinsdag 29 juli worden we om 7:00 uur door de wekker gewekt. We zijn allemaal nog diep vertrokken. Zelfs Jari slaapt nog, wat niet heel gek is, want hij is vannacht 2 uur wakker geweest. Hij was gewoon klaarwakker vannacht. Tja, herkenbaar. We willen een beetje op tijd vertrekken vandaag, want we willen wandelen, naar het Visitor Center, naar het Logging Museum en daarna moeten we nog een kilometer of 165 rijden. De kinderen eten hun ontbijt terwijl we naar het dumpingstation rijden en vertellen dat ze eerst willen wandelen. Prima. De ‘Spuce Bog Trail’ is een boardwalk van 1,8 km. Het is een verrassende wandeling over een boardwalk, door een bos, maar ook door een moerasachtig gebied. Het ene stuk is ‘kaal’ en kan je meters ver weg kijken, terwijl 5 meter verder een bos begint en er niks meer te zien is van het moeras. Bijzonder.

Daarna rijden we door naar het Visitor Center. We lopen naar een ‘Fire Tower’. Interessant om te zien hoe ze vroeger in de gaten hielden of er brand was. We maken gebruik van de Wifi. Ik ga met de kinderen naar een bijeenkomst over babydieren. Die denk ik voor de kinderen heel leuk was als hij in het Nederlands was geweest. Terwijl zij kijken, zoek ik wat dingen op over Ottawa en werk mijn appjes bij. We lopen met zijn allen door het museum. De kinderen en ik zijn hier al geweest en dat is te merken. Alle drie willen ze alles aan Rutger laten zien en ze sleuren hem alle kanten op. Kan ik mooi even rustig de bijschriften van de foto’s lezen, want dat was de vorige keer niet gelukt. ;)

We rijden door naar het logging museum. Een buitenmuseum over het houthakkersverleden in Algonquin. Tijdens de wandeling komen we van alles tegen. Van oude paardenstallen tot sledes, van een boot tot vrachtwagens, een locomotief en shovels. De wandeling is langer dan verwacht, het is warm en ik merk dat mijn concentratie halverwege weg is. Ik ben dan ook blij dat het einde in zicht is. Het is 14:15 uur als we terug zijn bij de camper. We eten wat en rijden dan Algonquin Provincial Park uit richting ‘New Frontiers Retreat’. Retreat… de naam klinkt goed! Daarover de volgende keer meer.

Voor nu nog even wat foto’s; https://myalbum.com/album/R4BgAnkYgcvsn6/?invite=4c3deac2-0322-41b3-8ba2-7c7383959166

Het volgende verhaal is in de maak. Nu eerst even (noodgedwongen) koffie bij Tim Horton's zodat we op de wifi kunnen en dit verhaal ge-update kan worden.

Liefs vanuit Montréal